म कहिले काँहि हाँस्छु गाउँ का नया पिँढी हरु सँग
खुब रमाइलो गर्छु, घुलमिल हुन्छु र भन्छू
आज भन केटा हो मनको कुरा!
उनीहरू रमाउँछन् कुरा गर्छन नया उद्यम को
शिक्षा को,परिवार को,कमाई को अनि
प्रेम को ,मन खोली दिन्छन र आग्रह गर्छन
कसैको के कसैको कोई भनि दिनु पर्ने।
विचौलो होई दिनु पर्ने।
हाँस्दै भतिजा डम्बरु भन्छ, काका हजुर कति नम्बर?
म :अन्तरे भनेको पाँच
उ : किन थुप्रै हजुरहरू?
म :केहि जान्दिन केटा भन अरु
उ फेरि भन्छ - हजुर त ?
मैले भने, के ?
ऊ भन्छ हड्डी हजुरको
म भन्छू के हड्डी किन? के भो र
ऊ भन्छ हुन्छ होला औषधी
म भन्छू ,के को?
ऊ भन्छ कुनै पनि बीमार को
अबकाले अन्तरे काँहा पाउलान् र?
म :जिउँदो मान्छे को हड्डी कि मरेको
उ : घ्येत् काका मरे पछि को एउटा हड्डी नि?
म सोच मा परेँ कलिलो तर जटिल प्रश्न
टोलाई रहें केहि बेर र याद आयो त्यो
स्यानो हुँदा गाउँमा आएको "পৰিয়াল পৰিকল্পনা"
लेखेको मटर गाडी ले धूलो बाटो मा पर्चा फ्याँकेको
बाबु आमा र छोरा छोरी को फोटो भएको
टिपेर रमाइलो गर्दै दौड़ेको हामी
म अनि मेरा साथीहरु याद आए।
होत अहिले अन्तरे हुनु त दधीचि पो
ठान्दा रहेछन नानीहरू।
कत्ति बलवान यो समय ?
पुरुषोत्तम दाहाल
बेलतला, गुवाहाटी
11/6/2021
