पुरुषोत्तम दाहाल
बर- पिपल
******
त्यो
हाम्रो
घर को
नजिकैमा
बा ले रोपेको
बर ~ र ~ पिपल
निस्ताएको ~ देखेर
दुबोले भन्यो हाँस्दै लौ
ठुलो छु भनेर मक्ख थ्यौ
काट्योत नातिले आज च्वाटै
मलाई त कुल्चेर अनि
काटेर लिई जान्छन
तर कतै मर्दिनँ
फेरि मौलाउँछु
ठुलो हुँ भन्दै
सखाप लौ
नाशक
मान्छे
यी ।
31/7/21
पुरुषोत्तम उपाध्याय
लौ
प्रिये!
म भित्र
प्रेम~ मय
कविता ~हरू
साँचेर ~राखेको
कैयौँ~ वर्ष नै भयो
कहिले~ म~~सुनाउनु?
उत्रावल ~ भएको~ छु~म
निश्वासिएको छु हिजो~आज
समय~ दिनु~ केही ~पल
सुनाउँछु~~ हृदय ~ले
जुनेली~रातमा ~लौ
अमर~कथा त्यी
तिम्रा र मेरा
भन्छु तर
सुन्नु है
व्यथा
त्यी ।
30/7/21
प्रिये! म अमरनाथमा छु
तर तिमी छैनौ साथमा,
शिव ले पार्वतीलाई
अमर कथा सुनाएको ठाउँ रे!
तिमी हुरी भएर आउनु
म आँधी भएर भेट्छु,
सँगै बसौला केहीवेर
म मेरो अमर कथा सुनाउँछु तिमीलाई
तिमी तिम्रो अमर कथा सुनाउनु मलाई!
मैले लेखेको कविताको हर हरफमा
तिम्रो नाउँ थियो
तिम्रो मायाको वर्णन थियो
तिम्रो निस्वार्थ प्रेम को उल्लेख थियो
तिम्रो नयन को भाखा थियो
प्रकाशित भए पछि कसरी तिम्रो नाउँ मेटियो?
आँफै त मेटिएन पकै
कस्ले टुनामुना गर्यो कि कसो?
कि लागो लाग्यो हाम्रो प्रेम मा
कसरी तिम्रो नाउँ नै मेटियो ।
कित मैले पाइलो पछि सारेको हुनुपर्छ
या तिमीले,
त्यसो भएको त होइन पक्का
के विमोहक पर्यो त?
नाउँ किन ओझेल भयो अचानक
मन फर्केको त होइन नि?
कसरी तिम्रो नाउँ नै हरायो।
हेर त तिमी पनि
तिम्रो त्यो कवितामा
कतै मेरो नाउँ पनि हराएको त छैन ?
के बिछित्र यो
किन आएन तिम्रो नाउँ
मेरो कविताको हरफमा
कसरी तिम्रो नाउँ नै पुछियो।
भयो प्रिये!
अब काव्य वाट हाम्रो प्रेम याचना
नहुने लक्षण देखियो
तिमी ,तिमी नै छौ भनि
म, म नै छु भनि
होला सफल अवश्य।
म हावा भएर आउँछु
तिमी आकाश भएर चिन्नु
कवितामा नाउँ नाखोजौ अब
कसरी हाम्रो नाउँ नै
अन्तर्ध्यान भयो
सखाप नै पो भयो
एक अर्काको कवितामा!
सायद अदृश्य शत्रुको नजर पर्यो होला
हाम्रो यो सजीव प्रेम मा
हाम्रो प्रेम त अजातशत्रु थियो!
पुरुषोत्तम उपाध्याय दाहाल
गुवाहाटी।
25/7/21
नौ नै वर्षमा विवाह भएको रे
खत्रीनि आमै को
खालि राख्नु भएन सिउँदो
सास नगए सम्म।
सिन्दूर ले गर्दा सिउँदो मा
घाउ भएको थियो,लामो रेखा जस्तै
कता जानु उपचार गर्नु
कस्ले लाने उनीलाई?
खत्री बा लाई केहि सुर्ता नै थिएन
जीवन सँगिनीको सिउँदो
भतभती पोलेको।
आमै नरिवलको तेल लिएर
फुकी माग्न जान्थिन्
गुरुबाको घरमा सानो बोतल लिएर
राति लगाउँथिन त्यो तेल सिउँदोमा
केहि बिसेक हुन्थ्यो।
सिन्दूर नलाए त राम्रो हुन्थ्यो होला
त्यो लामो समय वाट भएको घाउ
लाचार थिन ऊनी सायद
समाजले दिएको मान्यता मान्न
"सिउँदो खालि राख्न हुँदैन"
आइमाईले विहे पछि को कथनमा।
खसिन् आमै
अचानक मुटुको व्यथा लागेर
खत्री बा लाई के को सुर्ता
गाई गोठ र धन सम्पती अगाध
सिन्दूर हालेर केहिदिन पछि
अर्को स्वास्नी ल्याउने
तर्खरमा ऊनी
बस्नेत दाईले छोरी दिने भए रे!
पुरूषोत्तम उपाध्याय दाहाल
गुवाहाटी
27/7/2021